Türkiye’de son yıllarda gayrimenkul piyasasında yaşanan hareketlilik, ev sahibi ve kiracı arasındaki ilişkileri hukuki boyutta en çok zorlayan alanlardan biri haline gelmiştir. Bu ilişkide en büyük uyuşmazlık konusu ise şüphesiz kira artış oranlarıdır. Geçmiş dönemlerde uygulanan geçici sabit oran sınırlandırmalarının sona ermesiyle birlikte, kira artışlarının hangi yasal zeminde ve hangi üst sınıra göre yapılacağı sorusu yeniden gündemin ilk sırasına yerleşmiştir. Türk Borçlar Kanunu, hem kiracının ekonomik mağduriyetini önlemek hem de ev sahibinin mülkiyet hakkını korumak adına çok net ve bağlayıcı sınırlar çizmiştir. Bu makalede, güncel mevzuat doğrultusunda bir ev sahibinin kirayı en fazla ne kadar artırabileceğini ve tarafların yasal haklarını inceleyeceğiz.
Hukuk sistemimizde, bireylerin başkalarıyla paylaştığı verilerin ve yaptığı haberleşmelerin gizliliği anayasal güvence altındadır. Bir WhatsApp grubunun varlığı, o gruptaki konuşmaların kamusal alana açıldığı anlamına gelmez. Aksine grup, belirli kişilerin bir araya geldiği "kapalı veya yarı kapalı bir haberleşme alanı" olarak kabul edilir. Bir hukuk talebesi olarak ceza hukuku ilkeleri ve Yargıtay kararları ışığında meseleye yaklaştığımda net bir gerçeği görebiliyorum: Gruptaki diğer kişilerin rızası olmaksızın, sırf grup üyesi olmanın verdiği erişim yetkisine dayanarak konuşmaları dışarıya sızdırmak, dürüstlük kuralına aykırı olduğu gibi doğrudan ceza hukuku alanına giren bir ihlaldir. Dijital ortamda yazılmış olması, o sözlerin sahibinin rızası dışında herkesle paylaşılabileceği anlamına kesinlikle gelmez.
Türk Ceza Kanunu Bakımından Hangi Suçlar Oluşur?
WhatsApp gruplarından alınan ekran görüntülerinin paylaşılması eylemi, somut olayın özelliklerine ve paylaşılan içeriğin niteliğine göre Türk Ceza Kanunu’nda (TCK) yer alan birkaç farklı suç maddesini tetikleyebilir: Haberleşmenin Gizliliğini İhlal (TCK m. 132): Kişiler arasındaki haberleşmenin içeriğini, ifşa etmek suretiyle başkalarına ifadeden veya yayan kişi bu suçtan yargılanır. WhatsApp mesajlaşmaları birer haberleşme aracı olduğundan, ekran görüntüsünün rızasız paylaşımı bu maddede düzenlenen suçu (özellikle nitelikli halini) doğrudan oluşturabilir. Kişisel Verilerin Hukuka Aykırı Olarak Ele Geçirilmesi ve Yayılması (TCK m. 136): Kişilerin adı, soyadı, profil fotoğrafı, telefon numarası veya konuşma içeriğindeki kişisel nitelikteki bilgileri içeren bir ekran görüntüsünü yaymak, kişisel verileri hukuka aykırı olarak yayma suçuna vücut verir. Özel Hayatın Gizliliğini İhlal (TCK m. 134): Eğer paylaşılan mesajlar, kişinin sadece belirli bir grup içinde kalmasını istediği, kamudan gizlediği ve özel hayatın gizli alanına giren ibareler içeriyorsa, bu suçun da oluşması kuvvetle muhtemeldir.
"WhatsApp grubundaki samimiyete güvenilerek yazılan bir mesajın ekran görüntüsünü alıp dışarı sızdırmak, sadece bir güven ihlali değil; hapis cezası yaptırımıyla karşı karşıya kalınabilecek ağır bir bilişim ve haberleşme suçudur."
Mahkemede "Delil" Olarak Kullanılabilir mi?
En çok merak edilen istisnai durumlardan biri, bu ekran görüntülerinin bir hak arama amacıyla mahkemeye delil olarak sunulup sunulamayacağıdır. Yargıtay’ın yerleşik içtihatlarına göre; bir kişinin kendisine karşı işlenen bir suçu (örneğin tehdit, hakaret, şantaj) kanıtlama amacıyla, o an için başka bir şekilde delil elde etme imkanı yoksa aldığı ekran görüntüsü hukuka uygun delil kabul edilebilmektedir. Ancak bu durum sadece adli makamlara sunulan deliller için geçerlidir. "Ben bunu mahkemede delil yapacağım" diyerek ekran görüntüsünü üçüncü kişilere göndermek, sosyal medyada paylaşmak veya ifşa etmek hukuka aykırılık vasfını ortadan kaldırmaz ve kişiyi suçlu konumuna düşürür. Sonuç olarak, dijital dünyada attığımız her adımın yasal bir iz bıraktığını unutmamalı, grup içi yazışmaların gizliliğine saygı göstererek kendimizi ağır yasal sorumluluklardan korumalıyız.
